I'll Be Born~

posted on 01 Mar 2009 23:19 by srwkung in General

หัวข้อเอนทรี่ เกี่ยวอะไรกับเนื้อหาเหรอ....ไม่สักนิด แค่บังเอิญเหลือบไปเห็นชื่อไทยของ Den-O Movie 1 เท่านั่นเอง เลยเอามาตั้งเป็นหัวข้อซะ...

หายไปเกือบหนึ่งเดือน..... สำหรับผมหลายๆคนที่ติดตามบล็อกนี่เป็นประจำ(ซึ่งมันก็ไม่น่าจะมี) ก็คงจะรู้ว่าผมติดสอบ O-net A-net ชีวิตเด็กม.6ก็อย่างนี่และครับ ก็เลยงานยุ่งไม่ได้มาอัพบล็อก....

....

...

...

ถ้าใครได้คุยMกับผมจะรู้ว่า...ข้างบนนี่ผมแหลพอสมควร...

อันที่จริงผมสอบตรงติดตั้งแต่ปลายๆมกรา(แต่มารู้ผลกุมภา) เลยทำให้ไปสอบได้แบบสบายอกสบายใจไม่เครียดอะไรเท่าไร(ก็คนมีที่เรียนแล้วนิ 555+) แต่ก็ยังต้องอ่านหนังสือบ้างอยู่ดี และสาเหตุที่ไม่ได้มาอัพบล็อกทั้งๆที่ไม่มีเวลาก็คือ....

ใช่แล้วสาเหตุนึงเดียว และสาเหตุประจำของSrwKungทุกชาตินั่นและ....

"ขี้...เกียจ..."

พ่อผมเคยบอกว่า สาเหตุที่คนบางคนไม่ข้ามสะพานลอยแต่วิ่งข้ามถนนไปดื้อๆ ทั้งๆที่สะพานลอยอยู่ใกล้ๆแท้มันมาจากการที่ว่ามันขี้เกียจเดินขึ้น...

วันนี้ไปสอบA-netที่ลาดกระบังขากลับก็เห็นอีกเหมือนกัน คราวนี้เป็นท่ารถไฟ สะพานมีดีๆไม่ข้าม ลงไปในรางแล้วปีนขึ้นมาแทน...

ทำไมหว่า ทั้งๆที่ข้ามสะพาน ทั้งเดินขึ้นลงก็น่าจะพอๆกับลงไปในรางแล้วปีนขึ้นนิน่า..... พ่อผมอีกนั่นและก็บอกว่า... คนเราส่วนใหญ่จะยากที่การเริ่มต้น สะพานลอยก็เหมือนกันเพราะขี้เกียจเดินขึ้นเลยไม่ใช้ แต่กลับกันพวกสะพานลอดใต้ดินคนจะใช้มากกว่าสะพานลอย ทำมั้ยนะหรือ....เพราะขาเข้ามันเดินลงนะสิ....

ที่พล่ามไปก็เพื่อจะบอกว่า ธรรมชาติของมนุษย์เรานั่น ยากที่การเริ่มต้นครับ เขียนบล็อกก็เหมือนกันยากที่การคิดจะเขียน แต่พอเขียนแล้วก็มันสท์มือหยุดไม่ได้นั่นและ.....

เอะ.... สรุปนี่ผมแถสด แถเปื้อย แถไฟไหม้สินะ.....

อีกเรื่องนึงที่ต้องเล่า....คือไปร.ดมาครับ ใช่แล้วเขาชนไก่(ตั้งๆแต่กลางเดือนกุมภาแล้ว....) เจอมาแล้วครับทั้งทางขึ้นเขา จ่านรก แดด นอนกลางป่า โดดหอ บลาๆ

ไม่รู้สินะ ถ้ามีคนมาถามผมว่า เขาชนไก่เป็นไง ผมจะตอบว่า....

"โคตร มันสท์!"

เหนื่อยมั้ยก็เหนื่อย ลำบากมั้ยก็ลำบาก......แต่โดยส่วนตัวคิดว่าไม่โหดร้ายอย่างที่คิด อยู่ไปเรื่อยๆก็เริ่มชินกับสภาพรอบตัวต่างจากตอนปีสองลิบลับ เพราะแดดร้อน ฟนตกเต็นส์พังไม่ได้นอนอีก....

ขออนุฐาติเล่าพอๆสังเขปกับประสบการณ์ไปค่ายร.ด

ก่อนไป - ตูจะตายแล้ว!!! โวยวายฟูมฟามมากมายขนาดจัดของ จริงๆแม่ผมก็จัดไว้ให้แล้วนะครับ แต่เนื่องจากแม่ผมชอบให้ผมพกของไปมากเกินความจำเป็นทุกที ปีนี้เลยต้องจัดเอง....จริงๆตอนแรกคิดว่าจะไม่อาบน้ำเลย(ซึ่งผมอยู่ได้นะ)แต่กลัวจะโดนเพื่อนๆบอยคอต....เลยต้องเตรียมอุปกรณ์ไปอาบน้ำ

วันที่1 - ถึงตี5ก็นั่งรถไป มาลงที่อุทยานสงครามเก้าทัพ ฟังเขาเล่าแล้วก็บริจาคเงิน....ก่อนจะไปถึงค่ายถึงแล้ว เอาของลงที่กองพันแล้วก็ไปฝึกซ้อมยิงปืนลงท้ายก็เดินกลับกองพัน(ไกลโคตรๆ....) เริ่มคิดถึงชะตาชีวิตตัวเองแล้วว่า...ตูจะรอดมั้ยหว่า หลังจากนั่นก็แยกเข้าเต็นส์ ต่อจากนั่นจำไม่ค่อยได้แต่ก็ แยกอาบน้ำ กินข้าวและก็นอนละนะ....

วันที่2 - ไปยิงปืนแต่เช้าเดินไกลอีกแล้ว ตอนยิงสววิญญาณล็อกออน เมไรอุสเซ่!!! (ทุกทีเป้าสะอาดมาคราวนี้โดนเยอะหน่อย ดีใจสุดๆ)เดินกลับกองพัน.....แล้วไปลุยสิบฐาน....(เชื่อเถอะกว่าครึ่งเล่นแค่แรกๆแล้วหลังๆเดินข้ามหมด) ต่อจากนั่นไปลุย เดินขึ้นเขา ผมท้อใจอยู่หลายทีว่าจะพักดีมั้ยหว่า แต่เพราะอะไรไม่รู้ชักนำให้เดินไปเรื่อยๆ....ต่อให้หมดแรงยังไงก็เดินต่อไป...ตอนนั่นรู้สึกว่าตัวเองเป็นศพเดินได้ พอถึงแล้วไม่ดีใจสักนิดเพราะอยู่ได้ไม่ถึง20นาทีให้ลงแล้ว.......หลังจากนั่นกลับที่พักแล้วก็นอน....(ออใช้ กินข้าวอาบน้ำก่อน)

วันที่3 - คิวเข้าป่า ไปถึงก็ฝึกรูปแบบเข้าตี ลวดสนามแทงมือด้วยและ~(ไม่ใช้เรื่องน่าอวดซะหน่อย) แล้วก็ไปการพราง ตอนบ่ายก็ไปเรียนอีกสถานีหลังจากนั่นก็กลับมาดูวิธีอยู่ป่า เช่นจับงู หุงข้าว หลังจากนั่นก็ไปฝากท้องกับเด็กโรงเรียนอื่น(เพราะผมโดนชาวบ้านบอยคอตซะแล้ว เนื่องจากหมู่ผมดันมีผมคนเดียวเพื่อร่วมโรงเรียนไปที่อื่นกันหมด) ดีที่ก๊วนนั่นทำกับข้าวเก่งรอดไปที....หลังจากนั่น ล้างหมอ กะทะ...แล้วก็เตรียมตัวไปเรียนภาคกลางคืนต่อ....เห็นดาวทีไรนึกถึงรูริจังทุกที...... จบแล้วก็กลับมานอน(เพื่อนผมนอนเต็นส์ข้างๆจัดปาร์ตี้ปลากระป๋องกัน ลงท้ายก็โดนสั่งหมอบ)

วันที่4 - ไปพบจ่านรก....จ่าครับอยากจะบอกจ่าจังเลยว่า...ผมมีกางเกงตัวเดียวนะครับ กลิ้ง คลาน คลุกฝุ่นแบบนี้......วันกลับผมก็ดูไม่จืดสิครับ หลังจากนั่นก็เป็นการฝึกเข้าตี ช่วงเช้าผมอยู่รับแถมอินทรีย์สี่อยู่ไกลสุด... นอนสบายใจเฉิบจนกระทั่งเขาเรียกแล้วยังไม่ได้ยินเลย ช่วงบ่ายมารุก...วิ่งกลิ้ง หมอบ คลาน สนุกดีครับเสียอย่างเดียว....หนามตำก้น........(เรานี่สุดๆไปเลย) ขากลับก็เดินออกจากป่า กลับกองพันไปฟังบรรยายต่างๆ อยากจะบอกว่าจ่านรกเหลือเกินครับว่า....จ่าเป็นคาราบาวเหรอครับ......

วันที่5 - วันกลับ ก่อนกลับก็มีปราการด่านสุดท้ายโดดหอ ก่อนจะไปโดดเขาพูดตัดกำลังใจจนคนถอนตัวไปตั้งเยอะ แต่เนื่องจากผมคิดว่ามาร.ดไม่ได้โดด....มันเสียชาติเกิดยังไงก็ไม่รู้ สุดท้ายก็ได้โดด ตอนแรกคิดว่าไอ้34ฟุตมันจะแน่สักแค่ไหนเชียวดูไม่สูงเท่าไรนิน่าขึ้นไปก็ไม่รู้สึกกลัว มารู้สึกตอนกำลังจะโดด....

เจเนะ - มะ...มันสูงกว่าที่คิดนะเนี่ย
คนูฝึก - จะโดดรึไม่โดด!?
เจเนะ - โดดครับ โดด โดดโลด!!!

เนื่องจากกลัวโดนถีบเลยกระโดดลงไปตอนนั่นคิดอยู่อย่างเดียว....ถ้าตายไปเอ็นมะ ไอหรือโมโมะใครจะมารับไปหว่า.....แต่สุดท้ายก็ปลอดภัยดี(เพราะถ้าตายคงไม่ได้มาอ่านเอนทรี่นี่กันหรอกครับ)หลังจากนั่นไปข้ามลำน้ำ รอรถ พักแล้วก็กลับบ้าน....

สุดท้ายแล้วอยากจะบอกทุกคนว่า....ไอ้เขาชนไก่มันไม่น่ากลังอย่างที่คิดหรอกครับ อาจเหนื่อย อาจลำบาก...แต่ก็นะก็ได้ประสบการณ์ที่ดี ขนาดผมยังผ่านได้....ท่านอื่นๆก็น่าจะผ่านได้เหมือนกันและครับ เพราะฉะนั่นใครคิดว่าจะจ้างคนไปแทนเลิกเถอะนะครับ

วันนี้ก็ สวัสดีครับขอให้เอ็นจอยกันช่วงปิดเทอม คนที่รอคะแนน ขอให้คะแนนสูงๆกันถ้วนหน้านะครับ~

Comment

Comment:

Tweet