Flügel töricht SrwKung

สวัสดีอีกครั้งครับ พรุ่งนี่ผมถึงจะเปิดเรียนเต็มตัวแต่ปัจจุบันจากที่ต้องมาช่วยงาน... มันก็เปิดเรียนกลายๆแล้วล่ะ

ชักอยกากลับไปอยู่ม.1 เพราะชีวิตมันช่างสบายใจมาก - - กลับกันมาปัจจุบัน ม.6...เป็นอะไรที่เหนื่อยและปวดหัวมากครับ ว่าจะลองหาทางจัดการกับภาระของตัวเองตอนนี้อยู่(แตไม่รู้เลยว่าจะทำได้ดีหรือปล่าว)

 บอกตามตรงผมไม่ชอบทำตัวให้เป็นความคาดหวังของใครสักเท่าไร เพราะมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยมีอิสระเท่าไร(เพราะทำอะไรก็ต้องคอยห่วงชาวบ้าน)

ผมอาจจะไม่ชอบเป็นเจ้านายใครก็ได้นะ ไอ้การที่มาลงสมัครประธานนักเรียนแล้วดันได้เป็นรองเนี่ย บอกตามตรงที่ลงไปไม่นึกว่าจะได้และลงไปเพื่อห้องเท่านั่น พอได้ตำแหน่งมาจริงและต้องแบกรับความคาดหวังพวกนี้ ผมก็เลยนึกขึ้นมาว่า....คิดผิดรึเปล่าหว่าที่ลงสมัคร

ไอ้ครั้นจะไปลาออก.....ก็เกรงใจท่านประธานที่ไม่ค่อยมีคนช่วยงานซะอีก เฮ่อ เนี่ยเน่อชีวิต ผมคิดว่าถ้าผ่านมันไปได้อะไรๆก็จะดีขึ้นเอง มันก็จริง....แต่เราจะผ่านมันไปยังไงละเนี่ย เฮ่อกลุ้ม

ผมมักมีความหวังและมักเป็นคนที่ติดไฟง่าย(หมายถึงเรื่องการทำงานหรือทำอะไรต่างๆนะครับ ไม่ใช้หมายถึงตัวผมติดไฟง่าย...) แต่ไฟก็หมอดง่ายเหลือเกิน เหมือนฟิกสักเรื่อง(อาจจะเป็นเพราะผมไม่เคยคิดว่าคนที่รออ่านอยู่มันเป็นความคาดหวังหรือมันอาจจะมีไม่มากก็ได้มั้งเลยรู้สึกสบายใจ แต่เดี้ยวนี้เหมือนเริ่มแต่งฟิกไม่ออกเพราะแต่งแล้วดรอปมันเป็นการดิสเครดิตชื่อของตัวเองลงไปเรื่อยๆ เฮ่อ)

อีกเรื่องนึงที่อยากบ่นคือการถูกลืมหรือถูกเมิน ผมเป็นคนเก้บความรู้สึกเก่งแต่เก็บอารมณ์ไม่เก่ง งงมั้ย? ก็พอเข้าใจอยู่ว่าโลกนี่ผมไม่ใช้ตัวเอก ผมอาจจะเป็นคนที่ขี้น้อยใจมากๆก็ได้ละมั้งครับ อาจจะเพระผมแคร์ชาวบ้านพอสมควรทำอะไรผิดไปนี่ผมนอนไม่หลับไปหลายวันเลยล่ะ เฮ่อ

วันนี้บ่นแค่นี้และครับ ไซโครคิเนซิส ตอนใหม่คนวาดยังไมได้ตัดเส้นนะครับ รอหน่อยละกัน

เซ็ง เครียด สูบโดH~