Redi 3 Year -In The stillness-

posted on 24 Apr 2008 01:52 by srwkung in Fiction

เสียงหัวเราะวันวาน มันได้หายไปแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมามันได้เบาบางลงไป
แม้แต่ไฟก็ไม่อาจกระตุ้นมันกลับมาได้อีกครั้ง
ฉันอาจไม่ใช้ไฟที่มีพลัง...
แต่ก็น่าอนาถยิ่งนักที่ไม่อาจกระตุ้น ความรู้สึกให้กลับมาได้

ฉัน เจเนซิส ครอส เจโนไซค์เป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาๆ ที่อาศัยอยู่ในนครริดิแห่งนี้เท่านั่น...

วันนี่วันที่6เมษา ครบรอบการก่อตั้งนครริดิ

3ปีที่แล้ว ความยากลำบากในการต่อสู้ และความบ้าบิ่นของพวกเราทำให้สามารถตั้งเมืองนี่ขึ้น แม้จะระเห็ดเร่รอนแต่ทุกคนก็พยาม ช่วงนั่นก็มีเสียงหัวเราะ มีทั้งน้ำตาแต่พวกเรกาสนุกสนานกับมัน

2ปีที่แล้ว ครบรอบสมาคม พวกเราได้จัดงานเลี้ยงขนาดใหญ่ขึ้นแม้จะเต็มไปด้วยความวุ่นวายแต่มันก็สนุกดีจะว่าไปแล้วพวกเราก็ผ่านอะไรมามากมาย สำหรับงานเลี้ยงที่จะได้พักซะบ้างก็เป็นสิ่งดีไม่ใช้รึ?

ปีที่แล้ว พวกเราร่วมต่อสู้กับ จอมอสูรดรอบดอง....แน่ล่ะแม้จะเป็นศัตรูที่น่ากลัวแต่พวกเราซะอย่างก็สามารถจัดการได้แม้จะร่วมวิกฤตินิวซิล่าที่ปรากฎขึ้นมา แต่ทั้งหมดก็เต็มไปด้วยความสนุกสนาน....

ปีนี่ล่ะ?

"เทา....สีเทา"
เจเนะถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ทั้งๆที่เป็นวันครบรอบการก่อตั้งเมืองแท้ๆแต่ฟ้ากับกลายเป็นสีเทา...

พวกคนเงียบและหดหู่....ดูเหมือนคิดว่าวันนี้เป็นวันปกติวันนึง ทั้งๆที่ไม่ควรจะมีงานฉลอง...

เจเนะคิดว่าเขาอาจจะยึดติดกับวันนี้มากไป ทุกคนคงไม่อยากจะสนุกสนาน....เพราะทุกคนก็มีภาระหน้าที่ ที่ต้องทำ เขาอาจจะจริงจังไปแต่นี่แปลกมาก...

"งานฉลองเหรอ....เพื่ออะไรล่ะ?"
สกัลลี่ เจ้าของร้านอาหารที่เป็นหนึ่งในสมาชิกของนครริดิหรือสมาคมไร้สาระ คนที่ถูกเรียกว่าประธานและเป็นศูนย์กลางกล่าวออกมา.....ก่อนที่จะเดินไปจัดการธุระในร้านต่อ....

มันน่าแปลกจริงๆ ทำไมทุกคนกลายเป็นแบบนี้....

เจเนะเดินทางสอดส่องไปทั่วเมืองแต่ทั้งหมดก็เป็นเหมือนวันเดิมๆ....

นพก็พี้ยาไม่เลิก หมูป่าก็เฟลไม่เลิก แม้แต่เนเน่ยังดูยุ่งๆ ไรเองก็ดูเหมือนจะอาการไม่ค่อยดี

ช่างเงียบเหงาจริงๆ....

และตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่ทุกอย่างเป็นสีเทา.....

แม้แต่เจเนะก็เริ่มจะปลงกับสภาพรอบตัวที่เกิดขึ้น นอกจากจะเทาแล้ว ทุกอย่างยังคงเริ่มๆช้าลงด้วย...

"สักวันมันจะ หยุดนิ่ง"
เจเนะพึมพำก่อนเดินไปที่สวนสาธารณะกลางนคร....

สิ่งเดียวที่ยังจรัสแสงอยู่ก็คือป้ายจารึกการก่อตั้ง....เจเนะทอดสายตาไปที่ป้ายแบบเบื่อๆ....ไม่นานมันก็กลายเป็นสีเทา....เขาเข้าใจในทันที

"รู้แล้ว ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้...."

นั่นก็เพราะเขาอนาถใจกับสภาพรอบตัว....

อนาถใจกับความจริงที่ว่า มันไม่ได้รับความเลียวแลแล้ว

อาจเพราะมันเหมือนเดิมเหมือนเดิมทุกปี

อาจเพราะหลายๆคนไม่มีความอยาก และไม่ต้องการแล้ว

เรื่องมันก็มีแค่นี้และ...

"นั่นสินะ เพราะไม่มีใครต้องการ...มันก็เลยกลายเป็นเหมือนปกติ..."
กล่าวจบเจเนะก็หันขึ้นไปมองท้องฟ้า

"ฉันเองสินะที่บ้าไปคนเดียว....ฉันเองสินะที่คิดไปคนด้วย"
หลังสิ้นเสียงตัวเขาก็กลับมามีสีสันสดใสอีกครั้ง

"อาจจะเพราะเป็นแบบนั่น ฉันจึงยังมีสีสัน ภายในวันที่มืดมนแห่งนี้..."

ความคิดเป็นสิ่งที่น่าพิศวง ถ้านิวตันไม่จินตนาการเมื่อเห็นแอปเปิลตกป่านนี้มนุษย์เราจะไปนอกโลกแล้วรึยังก็ไม่รู้...

เจเนะนั่งลงข้างๆป้ายจารึกการก่อตั้งนั่น แล้วเริ่มลงมือเขียนอะไรสักอย่างลงบนพื้น...

ยิ่งเขาเขียนสีบนตัวเขาก็ค่อยๆหายไป...

"สำหรับทุกคนอาจจะปกติ แต่ว่า สีสันที่ฉันเขียนลงไปบนพื้น....มันจะคงอยู่ตลอดไป..."

"ขอให้เป็นเช่นนั่น"

....

....

ป.ล ผมไม่รู้ว่าข้อความนี่จะกลายเป็นสีเทารึเปล่า เพราะหากไม่มีใครใส่ใจมันก็คงจะเป็นสีเทา

บางทีผมก็อยากร้องไห้ แต่ผมเองก็ทำไม่ได้

สีสันที่ผมเติมลงไป มันเป็นยังไงต่อผมก็ไม่รู้

แต่ชีวิตผมมันก็มีความเสี่ยง....

แตก็นะ มันไร้สาระนิ มันก็ชื่อสมาคม....

ผมอยากให้ทุกคนที่มาอ่านข้อความสีนี่รู้ว่า....

สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่คือความชาชินของตัวเราเอง...

บางทีทั้งหมดอาจมีสีสัน แต่มีแต่ตาผมเท่านั่นที่เป็นสีเทา

ผมอยากจะคิดแบบนั่น

-------------------

ข้อความที่เป็นสี บนพื้นสีเทา จบลงแต่เพียงเท่านี้....

================================

สวัสดีครับ ไม่ได้มาอัพนานเลยผมยังไม่ตายนะครับ(คนอ่านบล็อกเขารู้กันอยู่แล้วน่า) ขณะที่นึกว่าจะเอาอะไรลงดีก็ไปปิ้งกับฟิกตอนเดียวจบของข้าน้อยที่ฉลองครบรอบ3ปีของสมาคมไร้สาระเข้าเลยเอามาลง

หดหู่ มึนงง สงสัย อ้างว่าง เปล่าเปลี่ยว ท้อแท้ เฉยชา สงบนิ่ง เบื่อ และไม่น่าสนใจ

นี่คือสิ่งที่ผมอยากจะถ่ายทอดออกมาในฟิกนี่ มันเหมือนเป็นคำบ่นมากกว่าฟิกนะ แต่ผมก็อยากจะเขียนออกมาแบบนี้

มันไม่ใช้การประชดประชันแต่เป็นการกล่าวถึงสภาพรอบตัวและความเป็นจริงทีเกิดขึ้นในสมาคมไร้สาระ

มันไม่ได้แย่หรือเลวร้ายแต่มันแตกต่างออกไป จริงๆแล้วที่ผมเขียนฟิกนี่ขึ้นมาอาจจะเป็นเพราะระบายความรู้สึกในใจออกมาก็ได้

จุดประสงค์หลักของเรื่องก็คือสีเทา สีเทาในเรื่องใช้แทนความหดหู่ ความเฉยชา ความธรรมดาและความน่าเบื่อ เหมือนคุณนั่งอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยกำแพงคอนกรีตตอนยังไม่ทาสีดูสิ แม้จะดูโล่งแต่ก็ไม่ชวนมองแล้วก็ไม่สวย

ทุกสิ่งที่เรามองกลายเป็นสีเทา ก็หมายความว่าเราคิดว่ามันไม่สวย เราคิดว่ามันไม่แตกต่าง เราคิดว่ามันไม่น่าสนใจ มันก็จะหม่นหมองลงกลายเป็นเทาในสายตาเราทันที่

พวกเรานั่นมันก็เหมือนของเล่นของกันและกัน แรกผ่านพบก็รู้สึกชอบใจกันแต่พอนานวันเริ่มเบื่อแล้วก็โยนทิ้ง ผมไม่อยากจะคิดแบบนั่นกับสมาคมไร้สาระ แต่นี่คือสิ่งที่ผมเห็น สมองผมอาจจะผิดผลาดแตผมก็ไม่อยากโกหกตัวเองเหมือนกัน

เพราะงั้น ผมถึงได้เขียนฟิกนี่ขึ้นมา

จริงๆฟิกนี่ตอนแรกชื่อแค่ Redi 3 Yearเฉยๆครับแต่ผมเติม In The stillness เข้ามาด้วยตอนเอามาลงบล็อกเพลงนีเป็นเพลงออริจินอลของรูริจังครับ ซึ่งก็ตรงกับธีมกลายๆของเรื่องนี่พอดี.... ภายในความเงียบ?

Comment

Comment:

Tweet