Super Robot Justice 7

posted on 29 Oct 2005 17:52 by srwkung in Fiction
Super Robot Justice!!!

ตอนที่7"งานแข่งกีฬาที่ผลิกผัน(ตอนที่2)"


เวลาราวๆตี4บริเวณชานเมืองโตเกียว...

เด็กหนุ่มผมสีแดงอ่อนได้ออกมาซ้อมวิ่งในตอนเช้าแบบนี้เขาก็คือไดสึอิ...

"(เห่อ...ได้ราวๆ1000เมตรแล้วละมั่งพรุ่งนี่จะแข่งแล้ว...แต่มาซ้อมเอาป่านนี้มันก็....)"
ไดสึอิคิดอยู่ในใจ....

"(จริงสิ...วันนี้ไม่ค่อยมีเรียนอยู่แล้วโดดมันซะเลยดีไหมแค่ไปลงชื่อเข้าร่วมการแข่งวิ่งแล้วก็....)"
ไดสึอิกำลังตัดสินใจทันใดนั้นก็มีเสียงนึงดังขึ้นมาข้างหลังไดสึอิ....

"ว่าไง...อึดไม่เบาเลยนิ...."
เมื่อไดสึอิหันไปก้เห็นริงสุเกะในชุดวอร์มเดินมาหาเขา

"คุณ....เอ่อ..คุณคือ..."
ไดสึอิพยามนึกชื่อของริงสุเกะ....

"ฉันคิระยามาโตะไงล่ะ...หึหึหึ..."
ริงสุเกะตอบพร้อมเก้กหล่อแต่ทันใดนั้น....

โป็ก!!!
รูริที่ใส่ชุดวอร์มสะพายกระเป้าโผล่มาจากไหนไม่ทราบคว้าเอาโกลเดี้ยนแฮมเมอร์ออกมาทุบหัวริงสุเกะ...

"พี่ชื่อริงสุเกะไม่ใช้รึค่ะ..."
รูริถามพร้อมยกโกลดเดี้ยนแฮมเมอร์พาดบ่า....

"เล่นมุขหน่อยก็ไม่ได้นะ...."
ริงสุเกะบ่น...

"แล้วคุณสองคนมาทำไหมรึครับ..."
ไดสึอิถาม...

"มาช่วยไง...ไม่เห็นต้องคิดมาก...."
ริงสุเกะตอบ...

"พวกเรารู้เรื่องของเธอแล้วล่ะแล้วจะให้พวกเรานิ่งนอนใจอยู่ได้ยังไงล่ะ..."
รูริกล่าวขึ้นมา...

"เรื่องของผมรึครับ...."
ไดสึอิทวนคำ....

"เรารู้ว่านายไปชอบสาวน้อยที่ชื่อเมเนียเข้านะเห่อๆ...."
ริงสุเกะพูดออกมาด้วยหน้าตากวนตีน

"เอ...ได้ยินมาจากใครรึครับ..."
ไดสึอิถามด้วยท่าที่ลนลาน...

"คนเขียนนะเห่อๆ"
ริงสุเกะตอบพร้อมหัวเราะ

"ยังไงก็เถอะเวลาเพียงวันเดียวเนี่ยมันทำให้เธอเป็นแชมป์ไม่ได้หรอกนะ...."
รูริตอบอย่างฉะฉาด....

"ไม่ลองก็ไม่รู้นิครับ..."
ไดสึอิก้มหน้าพร้อมตอบ...

"ฟังนะ...ฉันมีวิธีดีๆจะมาเสนอเธอ...."
รูริพูดพร้อมล้วงเข้าไปหยิบบ้างสิ่งบ้างอย่างในกระเป้าสะพายสักพักเธอก็หยิบยาที่ใส่แคปซูลออกมาเม็ดนึง

"นี่คือตัวยาที่พวกเราวิจัยขึ้นมาใหม่ล่าสุดAPTX-4869ยานี่จะทำให้..."
แต่ไม่ทันที่รูริจะพูดจบไดสึอิก็พูดแทรกขึ้นว่า....
"นี่มันยาพิธที่โคนันโดนจับกรอกแล้วกลายเป็นเด็กไม่ใช้รึ...."

"งั้นเจ้านี่ล่ะ...."
คราวนี่รูริคว้าเอ็กคาริบลอกออกมา....

"ขอให้โดคุโระตีผู้ลงแข่งคนอื่นแล้วก็ให้ปิปิรุปี...."
รูริยังไม่ทันจะพูดจบอีกเช่นเคยไดสึอิก็ว้ากออกมาอีกว่า...
"ขอร้องเถอะครับจริงจังหน่อย...."

"งั้นก็นี่ไพ่ตายแล้ว....."
รูริบ่นอย่างรำคาญพร้อมหยิบโทรศัพท์ออกมา....

"จะทำอะไรนะครับ..."
ไดสึอิถามรูริอย่างสงสัย

"โทรไปมิลธิลงานนี้แพงหน่อยแต่รับรองนักกีฬาคนอื่นทุกคนไม่รอดแน่ๆ..."
รูริตอบไดสึอิด้วยสายตามุ่งมั่น...ขณะกดโทรศัพท์

"ว้ากกกกจะบ้ารึไง....."
ไดสึอิร้องไห้โวยวายฟูมฟาม....

"ขอร้องเถอะครับถ้าไม่ช่วยก็อย่ามากวนได้ไหมครับ..."
ไดสึอิพนมมือขอร้อง.....

"เอาละที่นี่ของจริงแล้วล่ะนะ...."
ริงสุเกะพูดออกมา....

"จะทำยังไงครับ...."
ไดสึอิถามริงสุเกะด้วยความตื่นเต็น....

"วิ่งไง..."
ริงสุเกะตอบพร้อมยิ้ม....
ลงท้ายนั่นก็ต้องมาวิ่งซ้อมกันอยู่ดีโดยมีมีริงสุเกะกับรูริปั่นจักรยานตาม....

"แบบนี้มันก็เหมือนเดิมนี่น่า...."
ไดสึอิบ่นขึ้นเบาๆขณะที่วิ่ง....

"เอ้าสู้ๆถ้าวิ่งได้ถึง2000เมตรแจกโดจินHนะ"
ริงสุเกะตะโกนบอกไดสึอิเมื่อเข้าได้ยินคำนั้นถึงกับ....

เปรี้ยง!!!
ไดสึอิทะยานไปด้วยความเร็วกว่าเดิมถึง2เท่าใบหน้าส่อแววหื่นเต็มที่....

"สุดยอด..."
รุริอุทานออกมา..

"ฮิฮิฮิฮิฮิได้ไอเดียดีๆแล้ว..."
ริงสุเกะยิ้มอย่างเจ้าเล่ย์

ตอนเที่ยงที่โรงเรียนเจเนซิส...

"(เห่อ...ในที่สุดก็มาโรงเรียนทันพอดีแต่ปวดขาชะมัดหยาดเลย....)"
ไดสึอินึกในใจพร้อมพยามเดินกระโพกกระเพลกไปห้องพยาบาล...

ครืด!....
เมื่อไดสึอิเปิดประตู้เข้าไปภาพที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ....

"ราเม็งกบเนี่ยอร่อยจริงๆ....."
เรียวกินราเม็งไปร้องไห้ไป....

ภาพที่ไดสึอิเห็นคือพวกเอกิกำลังนั่งล้อมวงในห้องพยาบาลกินราเม็งกันอยู่โดยที่รูริกำลังตรวจงานเอกสารอยู่บนโต๊ะ....

"สดัสดีไดดึดิ(สวัสดีไดสึอิ)"
เอกิทักทายไดสึอิโดยที่ยังมีกบสองตัวอยู่ในปาก....

"เอ่อ...นี่ห้องพยาบาลไม่ใช้รึแล้วทำไหม...."
ไดสึอิพูดพร้อมทำหน้าไม่ค่อยอยากเชื้อ...

"เราก็กำลังกินราเม็งไง...แปลกรึ...."
คารินถามไดสึอิ....

"ไดสึอิคุงไม่มากินด้วยกันรึ..."
เมเนียกล่าวชวน....

"ครับ~~~~~~"
ไดสึอิรีบวิ่งเข้าไปร่วมวงรัปประทานด้วยความรวดเร็ว....

ขณะเดียวกันยานรบหลังดวงจัทร์น
โลกิกำลังนั่งดูการ์ตูนเรื่องนาเดซิโก้พร้อมกินของว่างอยู่....

"ท่านครับ..."
ลูกน้องคนนึงเดินเข้ามาเรียกโลกิในห้อง....

"อะไรกำลังถึงช่วงสนุกอย่าพึ่งกวน......"
โลกิบ่นออกมาพร้อมตั้งหน้าตั้งตาดูการต่อสู้ของอากิโตะกับกองทัพดาวพฤหัส....

"ผมว่าเราน่าจะส่งกองทัพของเราไปทำลายโลกบ้างนะครับ...."
ลูกน้องคนนั้นเสนอความเห็น...

"เอ่อๆเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี่ฉันกำลังติดการ์ตูนเรื่องนี่อยู่นะส่งไปทำลายเดี้ยวถ้าฉันไม่มีเรื่องนี่ดูก็แย่นะสิ...."
โลกิตอบพร้อมหยิบมันฟรั่งแผ่นเข้าปาก
"(งั้นแสดงว่าที่หัวหน้าไม่จอมตีมนุษย์เพื่อล่อให้องค์หญิงเฟรย์จาออกมาก้เพราะติดการ์ตูนเรื่องนี่อยู่งั้นรึ....)"

กลับมาทางพวกเอกิ...
ทั้งหมดกำลังดูอาการที่ขาของไดสึอิโดยมีรูริกำลังทายาที่ขาให้อยู่

"แล้วแบบนี้นายจะไปลงแข่งวิ่งพรุ่งนี่ได้รึ...."
เรียวถามไดสึอิ....

"ไม่ต้องห่วงค่ะยาของพี่ริงสุเกะนะไม่ถึง10นาทีรับรองหาย...."
รูริตอบแทนไดสึอิ...

"ยาพี่เธอทำมาจากอะไรนะ...."
คารินถามรูริ...

"น้ำ35ลิตรคาร์บอน20กิโลแอมโมเนีย4ลิตรปูนขาว1.5กิโลฟอสฟอรัส800กรัมเกลือ250กรัมดินประสิว100กรัมกำมะถัน80กรัมฟลูออรีน7.5กรัมเหล็ก5กรัมซิลิกอน3กรัมและธาตุอื่นๆอีกกว่า15ชนิด"
รูริตอบอย่างฉะฉาน...

"นั้นมันองค์ประกอบของร่างกายผู้ใหญ่หนึ่งคนในเรื่องฟลูเมทัลอาเคมิสไม่ใช้รึไง!!!!!!!"
ไดสึอิแย็งขึ้นมาพร้อมทำหน้าเหวอ....

"รู้สึกว่ารูริจังกับริงสุเกะคุงจะแป็กได้ทุกเวลาเลยแฮะ...."
เวนดี้ตั้งข้อสงสัย....

"ติดมาจากพี่ค่ะ...."
รูริตอบ...

"พี่เธอ...รึ...ฮะ...ฮะ"
เวนดี้ตอบพร้อมหัวเราะฮะๆ

"ค่ะ...พี่หนูคือชาร์อัสนาเบิล..."
รูริตอยด้วยสายตามุ่งมั่น...

"เธอเป็นเซร่าเมสรึไง!!!!!!!!"
เอกิตะโกนออกมา...

"เอาล่ะ...พอเถอะค่ะว่าแต่บอกได้รึยังค่ะว่ายานั่นทำมาจากอะไร...."
เมเนียถามรูริ...

"น้ำตาลเครื่องเทศและสารพัดของกุ๊กกิ้กพร้อมเติมสารเคมีXลงไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ"
รูริตอบพร้อมแววตาเป็นประกาย...

"จะเอาไปสร้างเพาเวอร์พลับเกิร์ลรึไง"
คารินตะคอกรูริ....

"ฮะ....ฮะ...."
ไดสึอิหัวเราะออกมาด้วยความสมเพศ...

ตกเย็น...

ไดสึอิก็ยังคงซ้อมวิ่งกลับพวกริงสุเกะ....

"ดีมากเร็วขึ้นแล้วนิแต่ยังห่างไกกลับตำแหน่งแชมป์มาก..."
ริงสุเกะพูดขึ้น....

"แฮ่ก....แฮ่ก...ผมมีปัญญาทำได้แค่นี้นะครับ..."
ไดสึอิตอบพร้อมหอบ....

"สู่ต่อไปทาเคชิ...."
ริงสุเกะตอบพร้อมตบไหล่ไดสึอิ....

"เอาละไปพักดีกว่านะ...."
ริงสุเกะพูด...

"เอแต่พรุ่งนี่จะแข่งแล้วนิครับ..."
ไดสึอิแย็งออกมา....

"เพราะงั้นถึงต้องพักไง....."
ริงสุเกะอธิบาย....

"ครับเข้าใจแล้วครับงั้นผมไปก่อนนะครับ...."
ไดสึอิกล่าวลาริงสุเกะ....

"อืมไปดีมาดีนะ..."
ริงสุเกะลาไดสึอิพร้อมรอให้วิ่งลับสายตาไป....

"พี่จะทำอะไรนะ...."
รูริถามริงสุเกะ....

"เห่อๆ...เดี้ยวก็รู้....รูริไปซื้อของตามที่อยู่ในนี้ให้หน่อย...."
ริงสุเกะตอบพร้อมยื่นกระดาญแผ่นนึงให้รูริ....

เมื่อรูริอ่านกระดาษแผ่นนั้นแล้วก็เกิดรอยยิ้มที่มุมปากพร้อมกล่าวว่า...
"ค่ะ...สมเป็นพี่จริงๆเลยวิธีนี่...."

วันรุ่งขึ้น....
วันนี้โรงเรียนเจเนซิสจัดงานกีฬาอย่างยิ่งใหญ่มากๆมีทั้งงานออกร้านรึอะไรต่างๆเต็มไปหมดเรียกได้ว่าวันนนี้ที่นี่เป็นงานที่ใหญ่ที่สุดในโตเกียวเลย....

และแล้วในซุ่มออกร้านราเม็งของริงสุเกะเองก็มีลูกค้าพลั่งพรู.....

"ทำไหมคนเยอะอย่างนี่นะ......."
ริงสุเกะบ่นขณะลวกเส็นจำนวณมาก....

"พี่ค่ะมีออเดอร์ค่ะ...กรุ๊ปนักเรียนมาโฮระห้อง3Aและอาจาร์เนกิสั่งราเม็งกบ32ที่ค่ะ......"
รูริอ่านโน็ตให้ริงสุเกะได้ยิน....

"32ที่...บอกเด็กหื่นให้คอยก่อนนะพี่กำลังทำให้เจ้ารินและสาวๆจากซัฟเฟิลอยู่นะ......"
ริงสุเกะอธิบาย....

"พี่ค่ะคุณเคนชิโร่เขาบอกว่าถ้าไม่ได้เดียวนี่เขาจะเอานิ้วจิ้มหัวพี่ค่ะ....."
รูริอธิบาย....พร้อมชี้ไปทางเคนชิโร่....

"ใครก็ได้ช่วยหนูด้วย...."
ริงสุเกะร้องโหยหวน....
ทางด้านพวกเอกิซึ่งประกอบด้วยเอกิเรียวคารินเวนดและฮานะก็กำลังเดินดูงานออกร้านอยู่....

"งานนี้ใหญ่จังเลยแฮะเจอคนที่รู้จักหลายคนเลย...."
เอกิพูดขึ้นมา...

"ใครล่ะคนที่รู้จัก....."
เรียวถามเอกิ....

"อย่างพวกลูฟี่ อาซากุระโย ยางามิไลท์ รึคุราปิก้าไง....."
เอกิอธิบาย

"นายไปรู้จักพวกนั้นตั้งแต่เมื่อไร!!!!"
เรียวทำหน้าตาตื่นตะคอกเอกิ....

"เห่อๆมันเป็นความลับนะ..."
เอกิพูดพร้อมเก็กหล่อ....

"แต่ว่าวันนี้จะฉายนาเดซิโก้ตอนจบนี่น่าอดดูเลย...."
เวนดี้บ่นป่บเสียดาย...
ทางด้านไดสึอิที่กำลังวอร์มอัพเตรียมตัวลงแข่งอยู่ในห้องเปลี่ยนเวื้อผ้านั่นเมเนียก็เข้ามาหา...

"ไดสึอิคุงจ๊ะ...."
เมเนียเรียกไดสึอิ....

"คะ...ครับ..."
ไดสึอิขานรับอย่างตะกุกตะกักพร้อมสีแดงอ่อนๆบนหน้า...

"คืออยากจะมาบอกว่าชนะให้ได้นะจ๊ะ...."
เมเนียกล่าวออกมาเบาๆพร้อมสีหน้าที่เอียงอายแล้ววิ่งออกจากห้องไป

"ผมจะ...พยามครับ..."
ไดสึอิขานรับอย่างมีความมั่นใจ...
และแล้วก็ถึงเวลาแข่ง...

"นี่นายว่าใครจะได้ที่1ละหือ...เอกิ..."
เรียวถามเอกิขณะนี่ทุกคนกำลังนั่งอยู่นอัธจรรค์ยกเว็นริงสุเกะรูริและเมเนีย....

"ฉันพนันข้างคุณซาวามูระ10000เยน...."
เรียวพูดอย่างมั่นใจ....

"ได้สิฉันพันข้างไดสึอิ10000เยนเช่นกัน..."
เอกิพูดอย่างท้าทาย...

"ไดสึอิเนี่ยนะนายจะบ้ารึปล่าว..."
เรียวถามเอกิด้วยท่าที่สงสัย

"ฉันคิดว่าหมอนั่นชนะแน่ๆ,,,ชัวร์ๆ..."
เอกิพูด...อย่างสบายใจ....

"อะเริ่มแล้วล่ะค่ะ...."
ฮานะชี้ไปที่สนาม....
และเมื่อเสียงปืนถูกยิงขึ้นสู่ฟ้าเหล่านักวิ่งทั้งหมดก็ออกวิ่งโดยคนที่นำมาเป็นชายผมสีน้ำตาลส่วนไดสึอินั่นอยู่รั้งท้าย....

"เห็นมั้ยคุณซาวามูระนำโลด"
เรียวโห่ร้อง....

หลังจากที่วิ่งไปแล้วถึง2รอบและกำลังจะเข้ารอบสุดท้ายไดสึอิก็ยังคงรั้งท้ายเช่นเดิม

"เอกิ...เปลี่ยนใจตอนนี่ก็ไม่ทันแล้วนะคุณซาวามูระยังนำอยู่และนี่รอบสุดท้ายแล้วด้วย....."
เรียวหันไปถามเอกิด้วยสีหน้ากวนๆ....

"เห่อๆนายต่างหากที่จะเสียเงินไดสึอินะถึงรั้งท้ายแต่ก็ไม่ค่อยห่างกันมากนะ....."
เอกิพูดข่ม....

"(นี่เราจะมาแพ้แบบนี่รึ....)"
ไดสึอิคิดขึ้นเพราะเขาเองก็เหนื่อยขึ้นเรื่อยๆแล้ว

"(ขอโทษนะเมเนียซังผม.....)"
ขณะที่ไดสึอิกำลังจะยอมแพ้นั่นเองเสียงนึงก็ดังขึ้น....

"ไดสึอิคุงอย่าแพ้นะ..."
เมเนียร้องตะโกนเชียร์ไดสึอิทำให้ทุกๆคนหันมามองแล้วต้องตะลึง.....เพราะ....

"ขอขนานนามแผนนี้ว่าพลังหื่นสู่ชัยชนะ...."
ริงสุเกะร้องตะโกนออกมาเขามาพร้อมเมเนียและรูริ....
ทุกคนตะลึงจ้องร่างเมเนียตาไม่กระพริบพวกที่วิ่งอยู่ในสนามทุกคนหยุดกึก

"พี่นี่คิดไว้ก่อนแล้วใช่มั้ยค่ะถึงให้ฉันไปซื้อเจ้าเนี่ย...."
รูริถามริงสุเกะ....

"แม่นแล้ว...ล่ะ...."
ริงสุเกะพูดพร้อมหัวเราะ....

"ไดสึอิอย่ามามั่วช็อกทางนายชนะเมเนียจะให้นายปิ้บ"
ริงสุเกะตะโกนใส่ไดสึอิ...

ทันใดนั้นตาไดสึอิก็ส่องประกายหื่นเต็มที่ติดเจ็ทเครื่องยนต์วิ่งเข้าเส็นชัยไปในพริบตา....
"อะไรกัน~~~~~~~~~~"
ทุกๆคนอึ้งเมื่อเห็นไดสึอิวิ่งเข้าเส็นชัยแล้ว....

"เห่อๆ...เจ้าริงสุเกะมันเข้าใจคิดนะให้เมเนียใส่ชุดนั่น..."
คารินบ่นออกมา...
ใช่แล้วสาเหตุที่ทุกคนตะลึงเพราะชุดที่เมเนียใส่มันคือชุดเมดสีดำที่เน็นส่วนโค็งว้าวเป็นพิเสาแถมยังบางจนเห็นข้างในแบบลางๆบวกกับหูกระต่ายสีดำและผ้าผูกคอสีดำ....

"เห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าไดสึอิจะชนะ...."
เอกิร้องอย่างมีชัยส่วนเรียวช็อกไปแล้ว....

"คุณเอกิเตรียมพร้อมค่ะ..."
ฮานะเรียกเอกิ...

"เอ...อะไรรึ.."
เอกิหันไปถามฮานะอย่างสงสัย

และแทบจะในทันที่อุกบาตลูกนึงร่วงลงสู่เมืองโตเกียวพร้อมๆกับการปรากฎตัวของBwตัวใหม่ที่เหมือนหมาป่า....

โปรดติดตามตอนต่อไป

edit @ 2005/11/29 16:49:04

Comment

Comment:

Tweet