Super Robot Justice 6

posted on 29 Oct 2005 17:51 by srwkung in Fiction
Super Robot Justice!!!

ตอนที่6"งานแข่งกีฬาที่ผลิกผัน(ตอนที่1)"

"สวัสดีครับทุกคนผมเรียวเองครับในที่สุดเราก็มาโรงเรียนเหมือนปกติอีกครั้งได้ราวๆ1อาทิตย์แล้วครับ..."

"ช่วง1อาทิตย์นี่ไม่มีพวกสัตว์ประหลาดมาโจมตีเลย...ทำให้เอกินะว่างพอดูครับ...จริงๆแล้วการบ้านมีเป็นภูเขาจนคนอื่นเครียดแต่หมอนี่มันยังหลับอยู่ในห้องเรียนอยู่ได้เห่อให้ตายสิ"

"แต่ถึงอย่างนั้นช่วงนี้ก็มีเรื่องที่ชวนให้ไม่เครียดอยู่อย่างนึงนั่นคืองานแข่งกีฬาของโรงเรียนนั่นเอง...."

"คนต่อไป...เรียวตาเธอแล้วนะ"
เสียงของอาจาร์พละของโรงเรียนเจเนซิสทำให้เรียวตื่นจากการนั่งเหม่อ...เพราะต่อไปถึงตาเขาวิ่งแล้ว..."

"เรียวโชว์ให้ทุกคนดูเลยว่าความเร็วขั้นเทพนะเป็นไง..."
คารินส่งเสียงเชียร์เรียวขณะที่เรียวกำลังเดินไปที่ลู่วิ่ง....

"วางใจได้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่คาริน..."
เรียวตอบท่าทางเบื่อๆและ....

"3"
"2"
"1"

"ไป!"
หลังสิ้งเสียงอาจาร์พละเพียงเสี้ยววินาที่เรียวก็สปีดออกตัวไปด้วยความเร็วทันที่...

"ว้าวเรียวคุงเร็วจัง...."
เวนดี้อุทานออกมาเมื่อเห็นเรียววิ่งทิ้งห่างคนอื่นตั้งแต่แรก

"เท่จังเลยค่ะ...."
สาวน้อยผมเหลืองตาสีฟ้าใสคนนึงที่ยืนอยู่ข้างๆเวนดี้เอ่ยขึ้น....

"เมเนียนี่เธอคงจะไม่ได้หลงปิ้งเจ้าบ้าเรียวหรอกนะ"
เวนดี้ถามเด็กผู่หญิงผมสีเหลืองที่ชื่อเมเนีย...

"โถ่พี่เวนดี้...หนูนะจริงๆแล้วมีคนที่ชอบแล้วนะค่ะ..."
เมเนียตอบอย่างอายๆ

"อาฮ้า...ไดสึอิคุงใช่มั้ย..."
เวนดี้พูดด้วยเสียงอันดังทำให้คนรอบข้างได้ยิน...

"พี่พูดเบาๆหน่อยก็ได้ค่ะ..."
เมเนียหน้าเสียพร้อมกำลังบอกเวนดี้ด้วยท่าที่ลนลาน...

"เอาน่าอย่างน้อย...เมเนียยังรสนิยมดีกว่าใครบ้างคนละกันนะที่บ้าเอกิ..."
คารินพูดขึ้นบ้าง...

"หา...คนอย่างเวนดี้เนี่ยนะชอบเอกิ..."

"ไอ้หมอนั่นมันมีดีตรงไหน..."

"เวนดี้จังคนอื่นยังมีดีกว่เจ้าเอกินะ..."

คำพูดเหล่านี้คือ1ในบรรดาเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นเมื่อคารินพูดออกไป...

"พี่ทำอะไรเนี่ย!!!!!!!"
เวนดี้โกรธคารินจนหน้าแดง....

"เอาน่าสนุกๆไงอย่าซีเรียส..ฮาฮาฮา"
คารินอธิบายพร้อมหัวเราะ...

"พี่...ตาย~~~~"
เวนดี้กระโจนใส่คารินหลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงวางเงินพนันกันยกใหญ่
(เด็กดีไม่ควรเอาตามนะจ๊ะ)

"ง่า...พวกพี่ๆหยุดกันได้ไหม..."
เมเนียพยามเข้าไปห้าม....

ใกล้ๆนั้นเอกิกับเด็กผู้ชายผมสีแดงอ่อนๆที่กำลังดูเหตุกราณ์นี่อยู่

"นี่ๆไดสึอิเมเนียหน้าตอนตกใจเวลาทำอะไรไม่ถูกนี่ดูน่ารักจังเเลยนะว่าไหม"
เอกิพูดออกมาด้วยท่าทางสลึมสลือ....

"อะ...ก็น่ารักนะครับ...."
เด็กผู้ชายผมแดงอ่อนที่ชื่อไดสึอิตอบ

"นายก็ชอบเมเนียสินะ..."
เอกิถามต่อด้วยท่าทางสลึมสลือ...

"คุณเอกิ...ครับผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกลับเธอนะครับ..."
ไดสึอิตอบเอกิด้วยท่าทางอายสุดๆ

"น่าๆถ้าต่างฟ่ายต่างชอบกันก็ไม่น่ามีปัญหานะ"
เอกิกล่าวพร้อมกับพลักไดสึอิไปชนเมเนีย...

"อะ...ไดสึอิคุง...มีอะไรเหรอจ๊ะ..."
เมเนียถามไดสึอิด้วยท่าทางอายๆ...

"คือเอ่อ...คือ...ผม..."
ไดสึอิหน้าแดงเป็นลูกตำลึงจนพูดไม่ออกเมเนียเองก็ด้วย...

"คือไดสึอิคุงจริงๆแล้วฉันเองก็มีเรื่องที่อยากจะบอกเธอเหมือนกันนะ..."
เมเนียพูดออกมาเบาด้วยน้ำเสียงเขินอาย

แต่ก่อนที่เมเนียจะทันได้พูดสาวน้อยผมสีฟ้าอ่อนผูกผมสองข้างก็มาสะกิดเมเนียเบาๆพร้อมถามว่า
"แล้วสรุปไม่ไปหยุดสองคนนั้นรึ..."

"หว่า...แย่แล้ว...ขอบคุณที่เตือนนะรูริจัง...."
เมเนียขอบคุณรูริพร้อมกลับไปห้ามต่อปล่อยให้

"Baka...."
รูริพูดขึ้นมาอย่างเบื่อๆ

"คนต่อไป...ไดสึอิตาเธอ..."
อาจาร์พละเรียกไดสึอิ...

"ครับๆ...."
ไดสึอิขานรับพร้อมวิ่งไปที่ลู่...

"ไดสึอิคุงสู้เขานะ..."
เมเนียส่งเสียงเชียร์...

"ครับ..."
ไดสึอิหน้าแดงพร้อมขานรับอย่างมีชีวิตชีวา...

"เหอะ...คนเขียนปล่อยไว้อย่างนี้จะดีรึ..."
คารินถามคนเขียนที่กำลังนั่งปั่นฟิก

"มีอะไรรึ..."
SrwKungถามคาริน...

"ปล่อยไว้อย่างนี่มันจะเป็นฟิกรักวัยรุ่นแทนหุ่นซูเปอร์นะ...."
คารินตอบพร้อมทำหน้าเบื่อๆ...

"เอาละเข้าที่..."
อาจาร์พละตะโกนขึ้นมา

"3"
"2"
"1"

"ไป!"
หลังสิ้งเสียงอาจาร์พละเพียงเสี้ยววินาที่ไดสึอิก็สปีดออกตัวไปด้วยความเร็วทันที่...

"ไดสึอิ...ไม่น่าเชื่อ..."
เวนดี้อุทานออกมา...

"ยอดไปเลยไดสึอิคุงไม่นึกว่าจะวิ่งเร็วแบบนี้...."
เมเนียทำหน้ากระตือรือร้นพร้อมกล่าวชม...

"(หึหึหึ)"
ไดสึอิหัวเราะอย่างมีชัยอยู่ในใจและแล้ว....

โครม!!!!
ห้องพยาบาล

"ยอดไปเลยนะวิ่งอยู่ๆแล้วล่มหน้าคว่ำเนี่ย..."
เอกิพูดแซวเอกิที่กำลังให้รูริทายาที่หัวให้...

"ขอโทษนะจ๊ะไดสึอิคุงถ้าฉันไม่เชียร์เธอจนเธอพยามอวดเท่ให้ฉันดูก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอกขอโทษจริงๆนะค่ะ"
เมเนียพูดขอโทษไดสึอิ...

"ไม่เป็นไรหรอกเมเนียจัง(เอ..แต่ไม่ชอบประโยคขอบคุณแบบนี้ซะเท่าไร...)"
ไดสึอิพูด...

"อืมหัวกระทบกระเทือนอีกระวังจะโง่กว่านี้นะปกติก็ไม่ค่อยจะมีสมองอยู่แล้วนิ...."
รูริพูดขึ้นมาด้วยท่าที่เฉยเมยขณะเอายาป้ายที่หัวของไดสึอิ....

"อย่าพูดความจริงเลยรูริจัง..."
เรียวแซวไดสึอิ...

"ง่า...สำหรับผมมันไม่ขำนะครับ...."
ไดสึอิตอบด้วยท่าที่โกรธๆ

"อะ...จริงสิว่าแต่ว่ามะรืนนี่แล้วสินะที่จะคัดตัวนักวิ่งลงแข่งงานกีฬานะ..."
เวนดี้ถามเมเนีย....

"อืม...รุ่นพี่คามินะเขาเป็นแชมป์ตลอดเลย..."
เมเนียพูดด้วยท่าที่ทึ่งๆ...

"แล้วปีนีรุ่นพี่คามิจะลงอีกรึปล่าวล่ะ...."
คารินถามมั้ง...

"อืมคงไม่หรอกรุ่นพี่เขาจะย้ายโรงเรียนไปพรุ่งนี่แล้วล่ะ..."
เมเนียตอบพร้อมทำหน้าเศร้าๆ...

"หา...ทำไหมคนเท่ๆอย่างรุ่นพี่คามิถึง..."
คารินทำหน้าตาช้อกสุดขีด....

"โถ่ไม่น่าไปเลยอุตสาห์แอบปิ้งเป็นเบอร์2รองจากเอกิ...แง่ๆ"
เวนดี้พูดพร้อมน้ำตา

"เอ่อ..คืออย่าหาว่าผมเชยนะครับรุ่นพี่คามินี่เขาเป็นใครรึครับ..."
ไดสึอิถามขึ้นมาเบาๆทำเอาสามสาวทั้งสามที่กำลังเศร้าหันมามองไดสึอิดูสายตาเคืองๆ....

"อะไรกัน...ไดสึอินายไม่รู้จักรุ่นพี่คามิรึไง..."
เรียวถามไดสึอิ....

"คามิมาคุมิอยู่ปี3ห้องAของโรงเรียนเจเนซิสเรียนท็อปเป็นนักวิ่งระดับประเทศ...นอกจากนั้นยังได้รับความนิยมในหมู่สาวๆด้วย..."
รูริอธิบาย...

"ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม..."
เมเนียตอบพร้อมทำท่าอายๆ(ปฎิกริยามากกว่าไดสึอิอีกครับ)

คำพูดนี่ทำเอาไดสึอิช้อกไปเลย...
"(ชอบรุ่นพี่มากๆ...)"ไดสึอินึกเพ่ออยู่ในใจ...

"(ชอบมากๆ)"
"(ชอบมากๆ)"
"(ชอบมากๆ)"

"เอ่อ..ไดสึอิยังอยู่รึเปล่า...."
เอกิถามไดสึอิพร้อมกับเหวี่ยงมือไปมาหน้าไดสึอิ....

"นี่ๆพวกผู้หญิงเข้าไปกันแล้วนะ...."
เรียวพูด...แต่ไดสึอิก็ยังไม่หายช็อค....

"ไปซะแล้ว..."
เอกิพุดขึ้นพร้อมกับลากไดสึอิออกจากห้องพยาบาล...

"Baka"
รูริเอ่ยออกมาเบาๆด้วยท่าที่เบื่อๆ

ตกเย็นหลังเลิกเรียน....

"เห่อ....หมดไปอีกหนึ่งวัน..."
เรียวบ่นออกมาขณะเก็บของเตรียมกลับบ้าน...

"เรียวสรุปนายมาเรียนรึมาเพื่อกินข้าวเที่ยงกันแน่..."
คารินถามเรียว

"ทั้งสองอย่างและแต่เน็นหนักไปทางข้าวเที่ยง..."
เรียวตอบคาริน...

"นายนี่มัน...เอาเหอะฉันรู้มาตั้งนานแล้วว่านายเป็นแบบนี้...."
คารินตอบเรียวพร้อมกุมขมับ...

"เอาน่า...ไหนๆก็ไหนๆวันนี้ฉันพาไปเลี้ยงราเม็งนะเอามั้ย...เมเนีย,ฮานะกับไดสึอิก็มาด้วยกันสิ...."
เอกิพูดชวน

"ราเม็งรึครับ..."
ไดสึอิถามเอกิขณะที่กำลังเก็บของ...

"อืมฉันรู้จักร้านดีๆด้วยนะ..."
เอกิพูด...

"ร้านดีๆที่ว่าคงไม่ใช้..."
คารินกับเรียวพูดขึ้นพร้อมกัน...
ณ ร้านราเม็งที่ว่านั้น...

"แหม...เอกิจะมากินร้านฉันทำไหมไม่บอกกันก่อนเล่ามาช่วงนี้หาที่นั่งยากนะ..."
เด็กชายผมดำตาสีม่วงที่เป็นเจ้าของร้านทักพวกเอกิ...

"(ว่าแล้ว...)"
เรียวกับคารินคิดขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"เหอะ...ยังคนเยอะอยู่เหมือนเดิมเลยนะริงสุเกะ..."
เอกิกล่าวกับเด็กชายผมดำที่ชื่อริงสุเกะพร้อมมองดูคนที่กำลังกินราเม็งเต็มร้าน...

"ฮะๆ..ยังก็นั่งก่อนเถอะ...."
ริงสุเกะเชิญพวกเอกิให้นั่งลง...

เวลาผ่านไปสัก1ชั่วโมง...

"ขออีกชาม..."
เรียวยืนชามมาทางริงสุเกะที่กำลังลวกเส็นอยู่...

"ชามที่23แล้วสินะ..."
ริงสุเกะพูดขึ้นพร้อมยื่นราเม็งอีกชามไปให้เรียว....

"กินกี่ที่ก็อร่อยราเม็งของริงสุเกะเนี่ย..."
คารินชมขณะยกชามขึ้นมาซด...

"ขอบใจนะคารินเธออก็ยังสวยเหมือนเดิมนะ....ช่วยกินอีกชามได้ไหม"
ริงสุเกะชมคารินจนหน้าแดงพร้อมยกชามราเม็งมาให้อีกชาม...

"แหมริงสุเกะคุงละก็งั้นกินอีกชามก็ได้นะ..."
คารินพูดพร้อมลงมือกินราเม็งต่อทันที่...

"(เจ้าริงสุเกะมันหลอกขายราเม็งคนด้วยวิธีนี่อีกแล้ว....)"
เอกิคิดขณะดูดเส็นราเม็งเข้าปาก...

"เอกิจัง~~~~~~"
เวนดี้เรียกเอกิพร้อมยัดเอากบตัวยักษ์ใส่ปากเอกิ...

"เอกิจังนี่เป้นอาหารที่ป้อนจากใจชั้นช่วยรับไปด้วยนะ..."
เวนดี้พูดพร้อมบิดตัวด้วยท่าที่เขินอาย...

"อบ อี่ อัน อะ ไอ อัน เอี่ย (กบนี่มันอะไรกันเนี่ย!...)"
เอกิพุด(แต่เนื่องด้วยโดยกับยัดปากเสียงจึงไปชัด...)

"อะไรนะบอกว่าจะเอาอีกรึราเม็งกบของริงสุเกะคุงนี่อร่อยจริงๆงั้นเอาไปอีกนะ"
เวนดี้ฟังที่เอกิพูดผิดไปส่งผลให้เอกิโดนกบเอาไปยัดปากอีกตัว...

"เอนอี้ หอุด อะ อัน ไอ่ ออาก อิน ออง แอบ อี้(เวนดี้หยุดนะฉันไม่อยากกินของแบบนี้)"
เอกิพยามพูดหยุดเวนดี้แต่...

"อะไรนะจะบอกว่าที่อร่อยไม่ใช้ราเม็งแต่เป็นการป็อนที่ส่งผ่านความรักของฉันเอกิจังปากหวานจังงั้นเอาไปอีกนะ..."
และแล้วเอกิก็ซวยอีกครั้งโดนกบยัดปากตัวที่3

"หอุด อะ อัน อะ อาย แอ้ว (หยุดนะฉันจะตายแล้ว)"
แต่ประโยคนี่เวนดี้ก็ฟังเป็น...."

"ป้อนแบบนี้ฉันรักเธอที่สุดเหรอเอกิเธอเนี่ยงั้นเอาไปอีกนะ..."
และเอกิก็โดนยัดกบจำนวณมากเข้าไปในปาก...

"เอ...ดูนายไม่เจริญอาหารเลยนิ...."
ริงสุเกะเห็นไดสึอิไม่แตะราเม็งเลย...

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้...

"เอ่อนี้มีชีวิตรึเปล่า"
ริงสุเกะถามไดสึอิพร้อมโบกมือ

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้ต่อไป...

"นายตายรึยัง...."
ริงสุเกะถามไดสึอิพร้อมโบกไล่แมลงวันที่ต้อมไดสึอิ...

"(ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม...)"
ไดสึอิยังคงช้อกกับคำนี้ต่อไปเรื่อยๆ....

"เอ่อ..เอาเหอะช่วยหาโลงให้เจ้าหมอนี่ด้วยละกันนะ...."
ริงสุเกะพูดอย่างหมดความอดทนพร้อมกับไปลวกเส็นต่อ

"ว่าแต่..รูริยังไม่มาอีกหรือเนี่ย...เวลาแบบนี้ทำไหมไม่มานะที่เวลาว่างๆดันเสนอหน้ามาจริง..."
ริงสุเกะบ่นขนาดลวกเส็น...

"คารินนายบ่นกับน้องสุดที่รักแบบนี้รึ...."
คารินถามริงสุเกะ...

พรืด...ประตูร้านเปิดออกรูริเดินเข้ามา...

"ด่าหนูเหรอค่ะ..."
รูริถามริงสุเกะ...

"ปล่าวๆไม่ได้..."
ไม่ทันจะพูดจบรูริก็หวดเอ็กคาลิบล็อกใส่ริงสุเกะ...

หลังจากนั้น...

"วันหลังตังคืไม่พอจ่ายไม่ต้องถ่อมากินเลยนะ..."
ริงสุเกะตะคอกใส่เอกิ...

"แฮะๆเผลอกินมากไปหน่อย...ตังค์ชั้นคนเดียวไม่พออะจริงสิแต่ถ้ารวมเงินกับพวกเพื่อนๆอาจจะพอก็ได้นะ..."
เอกินึกขึ้นได้พลางหันไปทางพวกเรียวแต่....ไม่มีใครอยู่...

"ชิ้งไปกันแล้ว..."
ริงสุเกะตอบพร้อมลากเอกิไปหลังครัว....

"ง่าไอ้พวกเพื่อนบ้า...ไม่อาวหนูไม่อยากล้างจาน...."
เสียงของเอกิดังโหยห้วนมาตลอดทางเข้าไปหลังครัว...

ทางด้านพวกเรียว...

"โหสิเถอะนะเอกิ..."
เรียวพูดขึ้นพร้อมพนมมือขึ้นเบาๆ...

"เอาละวันนี้สนุกมากเลยว่าแต่เมเนียตอนนี้เธออาศัยอยู่กับใครรึ...หลังหอพักถล่มนะ"
คารินถามเมเนีย...

"กับเพื่อนนะค่ะพี่..."
เมเนียตอบ...

"เอ..ไปอยู่ที่โณงงานร้างบนเขากับพวกพี่ดีกว่านะ..."
ตารินเอ่ยชวน...

"เอ..โรงงานรึค่ะ...งั้นเดี้ยวไปเอาของก่อนนะค่ะ..."
เมเนียพูดพร้อมวิ่งไปอีกทางนึง...

"งั้นเดียวพวกเรารอตรงนี่นะ..."
เวนดี้ตะโกนบอกเมเนีย...

"ค่ะ.."
เมเนียตอบก่อนจะวิ่งหายลับไปกับซอกตึก

"เอ่อนี่ฉันสงสัยมานานแล้ว...พวกเธอเป็นพี่น้องกันเหรอแล้วทำไหมถึงอยู่ฉันเดียวกันล่ะ..."
เรียวถามคาริน...

"พวกเราเป็นแฟดจ้าแฟด3...แต่น่าไม่เหมือนกัน..."
คารินตอบ...

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ..."
ไดสึอิกล่าวก็จะเดินกลับอีกทาง...

"ไดสึอิดูหงอยๆไปนะเนี่ย..."
คารินตั้งข้อสงสัย...

"เอาน่าให้เวลาเจ้าตัวเขาทำใจบ้าง...."
เรียวพูด..

"ทำใจ...เรื่องอะไร..."
คารินถามเรียวอย่างสงสัย...
แต่ในตอนนี้หัวสมองของไดสึอิว่างเปล่าเขาไม่ได้คิดอะไรอยู่ทั้งนั้นนอกจากคำพูดของเมเนียที่ว่า"ฉันนะชอบรุ่นพี่มากๆเลยรู้ไหม..."คำเดียว...

โปรดติดตามตอนต่อไป...

edit @ 2005/11/29 16:48:17

Comment

Comment:

Tweet