Super Robot Justice 4

posted on 29 Oct 2005 17:50 by srwkung in Fiction
Super Robot Justice!!!

ตอนที่4"ความรักและความมุ่งมั่น"

จิ้บ...จิ้บ...เสียงนกตัวน้อยๆร้องเพลงอย่างร่าเริงเป็นสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่มาถึงแล้ว

"สวัสดีครับท่านผู้อ่านผมเรียวเองครับเมื่อคืนบังเอิญหอพักที่เราพักนั่นถูกถล่มไปแล้วเราก็เลยต้องมาพักกันที่โรงงานร้างที่เป็นที่อยู่ของคุณฮานะครับ"
เรียวกำลังแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำเล็กๆในโรงงานเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดเรียวจึงไม่ต้องรีบมากมายอะไรนักแต่...

"คารินส่งรีโมตมานะฉันจะดูเรื่องจมูกกลคนแปรทาก"
เสียงเอกิดังออกมาจากห้องรับรองของโรงงาน

"หนวกหูน่า...เวลาแบบนี้ยังจะมีเวลามาดูการ์ตูนอีกที่สำคัญคือเราต้องรู้ให้ได้ว่าทางรัฐบาลเขาคิดยังไงกับเรื่องเมื่อคืน...เพราะฉะนั้นสื่อเดียวที่รับรู้ได้ง่ายที่สุดตอนนี้คือทีวี"
คารินบ่นพร้อมพยามอธิบายให้เอกิเข้าใจ

"เรื่องนั่นช่างมันเถอะแต่ฉันอยากดูจมูกกลขนแปรทากนิ"
เอกิพยามออดอ้อนต่อไป...

"บอกว่าไม่ได้ไงเล่า"
คารินพูดออกมาด้วยความรำคาญเต็มทนก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาหน้าทีวี

"แล้วที่เธอดูอยู่มันเป็นข่าวรึรายการที่พูดกันถึงเรื่องเมื่อคืนรึไง..."
เรียวที่เดินเข้ามาในห้องพุดขึ้นพลางส่งสายตาไปอย่างรายการที่คารินดูอยู่มันก็คือพวกลำครน้ำเน่าพล้อตซ้ำเดิมๆนี่เอง

"คารินขี้โกงฉันไม่ดูแล้วก็ได้ฉันจะไปดูแล้ว..."
เอกิบ่นแบบเด็กๆพร้อมเดินกลับห้องไป

คารินรอให้เอกิเดินกลับห้องไปจนเป็นที่เรียบร้อยแล้วจึงเปลี่ยนช่องทีวีอย่างรวดเร็ว
"ไชโยพึ่งมาพอดี...^^"
คารินอุทานออกมาเรียวที่กำลังง่วนอยู่กับอาหารเช้าที่ฮานะเตรียมใหหันมามองคารินด้วยท่าที่แปลกใจ

"อะไรเนี่ยเธอพึ่งบอกไม่ให้เอกิดูแล้วเธอกลับมาดูเนี่ยนะ..."
เรียวถามคารินพร้อมชี้ไปที่ทีวีซึ่งในจอเป็นเรื่องจมูกกลคนแปรทาก

"โถ่ฉันก็แหลไปงั้นแหละฉันอยากดูแต่ไม่อยากให้เอกิดูเข้าใจไหม..."
คารินตอบเรียว

"ทำไหมล่ะ..."
เรียวถามต่อ

"ก็คราวที่แล้วที่ฉันไปดูเรื่องนี่กับเอกิหมอนั่นคาราโอเกะซะดังเลย...ถ้าเสียงหมอนั่นดีก็ว่าไปอย่างแต่นายก็รู้นิเสียงเอกิมัน..."
คารินส่ายหน้าเล็กๆก่อนที่จะกลับไปสนุกกับทีวีต่อ...

"อืมเจ้าเอกิเนี่ย...ขี้เซ้า...ขี้เกียจ...หน้าตาไม่หล่อแถมยังบ้าๆบอๆมันจะหาแฟนได้มั้ยเนี่ย..."
เรียวนึกอยู่ในใจ

แต่ทั้งสองคนนั้นหารู้ไหมว่ามีคนคนนึงแอบจ้องมองพวกเขาอยู่ข้างนอก

ขณะเดียวกันทางด้านฮานะ
ฮานะซึ่งได้ออกมาเดินเล่นบนยอดเขาแห่งนี้กำลังมองพระอาทิตย์ด้วยท่าที่เหม่อลอย

"ออกมาเถอะฉันรู้ว่าเธออยู่แถวนี้..."
ฮานะเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าที่เหม่อลอยเบาๆ...

พรึ่บ..
หญิงสาวชุดดำใส่ชุดวีดำทั้งตัวซึ่งปิดหน้าเหลือแต่ตาไว้กระโดดออกมาจากมุมมืด...

"ท่านเฟรย์จารู้ตั้งแต่เมื่อไรว่าดิฉันมา..."
หญิงสาวคนนั้นเอ่ยถามฮานะ

"ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วล่ะฉันรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจับตามองพวกเราอยู่..."
ฮานะหันหน้ามาทางหญิงสาวชุดดำ...

"เกรงว่าจะผิดคนแล้วล่ะค่ะเพราะดิฉันพึ่งมาถึงที่โลกเมื่อครึงชั่วโมงกว่านี่เอง...
หญิงสาวคนนั้นกล่าว

"แล้วมีธุระอะไรละ..."
ฮานะถามหญิงสาวคนนั้น

"ท่านคงจะทราบอยู่แล้วไม่ใช้รึค่ะ..."
หญิงสาวคนนั้นตอบพร้อมส่งสายตามาทางฮานะ

"เอาชีวิตฉันสินะ..."
ฮานะตอบพร้อมยิ้มอย่างท้าทาย

พรึ่บ!...
เพียงชั่วพริบตาหญิงสาวชุดดำคนนั้นก็พุ่งเข้าหาฮานะอย่างรวดเร็วพร้อมดึงมีดจากใต้แขนเสื้อจ่อที่คอฮานะ...

"ท่านคงรู้ใช่ไหมว่าท่านโลกินะกลัวท่าน...เพราะท่านเป็นหญิงสาวคนเดียวที่ทำให้จัสติสตื่นได้นอกจากนั้นยังสามารถดึงพลังสูงสุดของจัสติสออกมาได้ด้วย..."
หญิงสาวคนนั้นกล่าวประโยคเหล่านั้นน้ำเสียงเศร้าๆดูอาลัยอาวรรณ์

"เสียใจไหมล่ะ...ที่ต้องมาทำแบบนี้..."
ฮานะถามหญิงสาวคนนั้นเบาๆ

"ท่านเฟรย์จาท่านรู้ไหมถ้าเกิดพลังที่แท้จริงของจัสติสตื่นขึ้นมา...ไม่ใช้แค่ท่านโลกิที่จะถูกทำลายดาวดวงนี้ไม่สิจักรวาลนี่ต่างหากที่จะถุกทำลาย..."
หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยออกมาด้วยความชิงชัง...

"วาลคิวเร่...ฉันเชื่อว่าเอกิไม่เอาพลังจัสติสไปใช้ในทางที่ผิดหรอก...อีกอย่างตอนนี่ฉันก็ยังไม่สามารถปลุกพลังจัสติสได้เต็มร้อยหรอกนะ..."
ฮานะอธิบาย...

"เพราะเหตุนั้นดิฉันถึงถูกส่งมาที่นี่ไง..."
วาลคิวเร่กล่าวตอบ...

ฮานะจ้องสายตาที่ชิงชังของวาลคิวเร่...ก่อนจะเอ่ยเบาๆว่า...
"จะทำอะไรก็เชิญ..."

ทางด้านพวกเอกิ...
เอกิกำลังนอนน้ำลายยืดอยู่ในห้องโดยไม่รู้เลยว่ามีบุคลผู้นึงแอบมองเขาอย่างกระตือรือร้น...

"(เอดิจังตอนนอนน้ำลายืดนี่น่ารักชะมัดเลย...เกือบห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้ว....)"
บุคลที่แอบมองเอกิคิดในใจ...

ในขณะนั้นเอกิก็ละเมอออกมา...
"แจ๊บๆ...กินไม่หวแล้ว..."

"(น่ารัก...ห้ามใจตัวเองไม่ไหวแล้ว...)"
ในที่สุดบุคลผู้นั้นก็หมดความอดทนพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ไกลๆกระโดดทะลุหน้าต่างร้าวของห้องเอกิเข้าไป...

เพล็ง!...เสียงกระจกแตกปลุกให้เอกิตื่นขึ้นทันที่พร้อมเสียง...
"เอกิจ๋า!!!!!!!!"

สาวน้อยผมยาวสีแดงนัตย์ตาแดงกระโดดทะลุหน้าต่างเข้ามากอดเอกิ...
"เฮ็ย...เธอเป็นใคร..."
เอกิตกใจในการกระทำของสาวน้อยคนนี่...

"แฟนเธอไงจ๊ะที่นี่เข้ามาใกล้ๆให้ฉันจูบหน่อยสิ..."
สาวน้อยคนนั้นยิ้มอย่างอ่อนหวานพร้อมหลับตาและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเอกิ...

"เฮ็ยๆนี่อะไรเนี่ย..."
ไม่ทันที่เอกิจะพูดจบเขาก็โดนตบอย่างแรง...

"ว้าย...อะไรนะตัวเองเขายังไม่พร้อมจูบเลยนะ..."
สาวน้อยคนนั้นทำหน้าเอียงอาย...

"อย่าเล่นมุขพูดเองเอ่อเองได้มั้ย..."
เอกิบ่น...

"เฮ้...เอกิ...เกิดอะไรขึ้น...."
เรียวกับคารินวิ่งเข้ามาในห้องพอดี...

"เวนดี้นี่น่าทำไหมเธอ..."
คารินตกใจเมื่อเห็นสาวน้อยผมแดง...

"อ้าวพี่คารินสวัสดีค่ะ..."
เวนดี้กล่าวสวัสดีกับคาริน

ที่ห้องนังเล่นในโรงงาน...

"คือว่าเมื่อวานหอพักมันพังเพราะตัวประหลาดก็เลยคิดว่าจะลองไปพึ่งพี่ดูแต่ไม่เจอพอมาวันนี้ก็ออกตามหาพี่บังเอิญมีคนบอกว่าพี่ขึ้นไปบนภูเขาก็เลยลองมานะค่ะ..."
เวนดี้อธิบาย...

"เริ่องนั้นพอเข้าใจอยู่หรอกแต่ทำไหมจู่ๆถึงได้เข้ามากอดตาเอกิล่ะ..."
คารินถามพร้อมหันไปทางเอกิที่นั่งหลับ...

"พี่ไม่รู้รึค่ะ...หนูนะเป็นแฟนตัวยงของเอกิคุงเชี่ยวนะค่ะจะบอกให้..."
เวนดี้ตอบหร้อมทำหน้าชื่นชมบนอายไปทางเอกิ...

"เจ้าเอกิเนี่ยนะ...มันมีดีตรงไหน..."
เรียวถามแวนดี้พร้อมส่งสายตาอนาจไปทางเอกิ...

"คุณนี่ไม่รุ้อะไรเลยนะค่ะ...รู้มั้ยค่ะคุณเอกินะทั้งฉลาดทั้งเก่ง...สถิตินอนของคุณเอกินะถูกเอาไปลงในกิเนสบุคด้วย...."
เวนดี้บรรยายสรรพคุณของเอกิ...

"เฮอะๆ...เอาเถอะๆ..."
เรียวอืมระอาจนไม่พูดต่อ...

"แล้วสรุปจะเอายังไงล่ะ..เวนดี้..."
คารินถามเวนดี้อีกครั้ง...

"ก็คงต้องขออยู่กับพี่นั่นแหละค่ะ..."
เวนดี้ตอบพร้อมยิ้ม...

เมื่อได้ยินคำนี้คารินถึงกับหน้าถอดสีหันไปกระวิบกับเรียวเบาๆว่า...
"แย่ล่ะยัยเวนดี้ยิ่งเก็บความลับไม่เก่งด้วย...ถ้าให้อยู่ที่นี่บางที่เรื่องจัสติส..."

"แล้วจะทำยังไงล่ะ..."
เรียวกระซิบตอบเรียว...

"ปรึกษาฮานะก่อนดีไหม...รึไม่ก็ไล่ให้กลับไป..."
คารินเสนอความคิด...

"ผมว่า...เราควร..."
ขณะที่เรียวกำลังจะกระซิบตอบนั้นเข้าได้ยินเสียงเวนดี้ตะโกนมาจากทางโกดังเก็บจัสติสว่า...
"ว้าวหุ่นยนต์ตัวเมื่อคืนนิ..."

"ไม่~~~~~~~~~"
เรียวกับคารินตะโกนออกมาพร้อมกัน...
กลับไปทางด้านฮานะ...

"วาลคิวเร่เธอ...ทำไหม..."
ฮานะอุทานออกมาเมื่อเห็นวาลคิวเร่เอามีดเสียบท้องตัวเอง...

"ดิฉันไม่อาจฆ่าท่านได้...ขอโทษด้วยท่านโลกิ..."
วาลคิวเร่กล่าวออกมาเบาๆ...

ฮานะรีบวิ่งมาดูอาการวาลคิวเร่...
"ท่านฮานะไม่ต้องสนใจดิฉันหรอกคนทรยศที่ทรยศต่อท่านและราชาโอดินสมควรโดนแล้ว..."

"เธอไม่ได้ทรยศ...เธอแค่ทำตามคำสั่งที่ท่านพ่อสั่งไว้ทำนั้นเอง..."
ฮานะพูดแย้งวาลคิวเร่น้ำตาเริ่มคลอใบหน้าเธอ...

"คำสั่งของราชาโอดินคือให้ติดตามและทำตามท่านโลกิทุกอย่าง...บัดนี้คำสั่งนั่นได้ลุล่วงแล้ว..."
วาลคิวเร่บอกฮานะ...

"วาลคิวเร่!...อย่าพึ่งไปนะคุณนะเป็นเหมือนแม่ที่คอยดูแลฉันนะ"
ฮานะตะโกนบัดนี้น้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาแล้ว...

"ท่านฮานะไม่ต้องร้องไห้เพื่อดิฉันหรอกค่ะ...ท่านฮานะช่วยฟังคำขอสุดท้ายของฉันได้ไหม..."
วาลคิวเร่ขอฮานะที่ร้องไห้สะอืนอยู่...

"ว่ามาสิ...ฉันจะทำให้ทุกอย่างด้วย..."
ฮานะตอบพร้อมเช้ดน้ำตา...

"ช่วยท่านโลกิด้วย...ช่วยท่านโลกิให้หลุดพ้นจากอำนาจมืดที่ควบคุมเขาอยู่ด้วย...ช่วยทำให้ท่านโลกิกลับมาเป็นท่านโลกิคนเดิมด้วย..."
หลังสิ้นเสียงวาลคิวเร่ก็สิ้นใจไป...เหลือแต่เพียงเสียงสะอื้นของฮานะเท่านั้น...

ตูม!.....

ทันใดนั้นก็มีอุกบาตลูกนึงตกลงมาในเขตเมืองพร้อมๆกับการปรากฎตัวของหมีสีเทาขนาดยักษ์...

"Bw...นี่น่า..."
ฮานะอุทานเมื่อเห็นมัน

ทางด้านเอกิ...

"ศัตรูรึ..."
เรียวพึมพำเมื่อเห็นหมีตัวนั้นกำลังทำลายเมือง...

"ฉันจะไปเอาจัสติส..."
เอกิที่ตื่นขึ้นมาพอดีเขารีบวิ่งไปที่โรงเก็บหุ่น...
ที่โรงเก็บหุ่นคารินที่กำลังอธิบายเรื่องจัสติสให้เวนดี้ฟังแต่ตอนนี้ก็ต้องหยุดอธิบายสักครู่เนื่องจากการโจมตีของหมียักษ์ตัวนั้น...

"คุณคารินเปิดประตูโรงเก็บด้วยครับด้วยครับ"
เอกิตะโกนบอกคารินพร้อมกระโดดเข้าค็อกพิดของจัสติส...

"คุณเอกิ..เป็นคนขับหุ่นตัวนั้นเหรอ..."
เวนดี้อุทานออกมาเมื่อเห็นเอกิกระโดดเข้าไปในค็อกพิด...

ในค็อกพิด..
"สวัสดีอาสึกะเอกิ..มีเรื่องอย่างนั้นรึ..."
จัสติสทักทายเอกิ...

"อือ...ไม่มีคุรฮานะฉันจะใช้นายได้รึเปล่า..."
เอกิถามจัสติส

"ถึงไม่มีท่านเฟยร์จาก็ไม่เป็นอะไร..."
จัสติสตอบ...พร้อมเปิดระบบ...

"ดีล่ะไปกันเลยจัสติส..."
เอกิพูด....

จัสติสวิ่งออกจากโรงงานไปพร้อมพุ่งทะยานขึ้นฟ้าเข้าหาหมีตัวนั้น....

โปรดติดตามตอนต่อไป

edit @ 2005/11/29 16:46:16

Comment

Comment:

Tweet